صفحه نخست
تماس مي مرا
صاب كافه بابک نجفی
آمار شوئون و امون به كافه RSS 2.0
باقيه كافه ئانه تابلو
" این (( خواب... )) تقدیم به همه ی پدران و مادرانی که بی رحمانه ، زبان گیلکی – این میراث گرانبهای گیلانیان کهن – را از فرزندان این آب و خاک دریغ کردند "
یادم میاد یه شب خوابیده بودم خسته و داغون و لهیده بودم
همچین که گرم گرم خواب بود چشام یهو خیال کردم یکی کرد صدام
صدا کی بود؟ چی بود؟ چی شد؟ کجا رفت؟ تمام فکر و ذکر من دنبال اون صدا رفت
نزدیک اومد جلوی چشمم ایستاد نگاه من به سر و وضعش افتاد
نه غول و اژدها، نه دیو زرد(!) بود صاحب اون صدا یه گیله مرد بود
لباسای محلی قشنگمون تنش بود عطر برنج و چایی رو شلوار و پیرهنش بود
آخ که چقدر صداش گرم و قشنگ بود دلم واسه زبان خوب مادری چه تنگ بود
بهش نگاه کردم و گفتم : سلام میشه به من بگید من الان کجام؟
دستُ بلند کرد یه قاپاس زد به من گفت : گیلکی ره، گیلکی گب بزن!
تی اصلیت تَرَ فراموش نَبه امی زبان مادری نمیره، خاموش نَبه
تا دور بوبوستی تو از اَ حوالی میگی مَرا تی گب نمی شه حالی؟!
تی زاکَ یاد دیهی لهجه ی فارسی هَسَ بوبوست گیلکی بی کلاسی؟
نسل جدید در اَمی مورد چی گه؟ آیندگانِ هویت پس چی به؟
چِره باید کاری کودن اشتباه نا ببه گیلکِ اصالت تباه؟
هَ خاکِ گیلان امی پِر و ماره گیلکی هم امی پیله براره
برار مگر برارَ از بین بره؟ به عاقبت فکر بوکودی هی ذره؟
به روزی که گیلکی از بین بشه؟ جواب آینده یَ پس کی دِهه؟
زبان گیلکی می افتخاره از امی تاریخ ایتا یادگاره
تاریخی که پُر از دلاوران بو میرزا کوچک ایرانِ قهرمان بو
شیون اَمی شاعرِ شاعران بو محمودِ نامجو پیله پهلوان بو
شوت زه ئی سیروس جه میانِ میدان هَلهَلِ شادی شویی تا آسمان
زیست شناسی پِر، امی دوکتور بهزاد اَشَنه روح همه دانه شادِ شاد
گیلان هَ امروزم ایسه پر غرور چِره هَسَ باید بیشیم راهِ دور؟
سمیعی و رضا و اکبرزاده نمونه کم نیه ، خیلی زیاده
صبح به اگر نام ببرم تک تکَ اوشان که سربلند کونید گیلکَ
اوشان که گیلکانه افتخارید مایه ی عزت امی دیارید
تو هم بیا با هم همه دست به دست امی گیلانَ چکونیم بی شکست
بیا اَمی زبانَ حرمت بَنیم کوچی زاکانَ گیلکی یاد بَدیم
حفظ بوکونیم اصالت و فرهنگَ اَ نسلِ رو نَنیم اَ لکّه ننگَ
فردا زاکان نیگید امی پِر و مار هیچی جه تاریخ نَنَیید یادگار
با هم اراده بوکونیم چه راحت دینگ دینگ دینگ... صدای زنگ ساعت!
پریدم از خواب، نه نه نه! ، ویریشتم می تختِ رو ایبچه ذره بینیشتم
اَنه گبان می دیلِ رو بینیشته حساب ساعت از می دست جیویشته
بیدم اونه گبان همه طلا بو قیمتی بو، همتای کیمیا بو ( به یاد شیون...)
خودم بوگفتم ایتا جمله به من: (( تو گیلکی ره، گیلکی گب بزن...))
بابک نجفی
1. این شعر در جدیدترین شماره ی نشریه ی سفید کمرنگ چاپ شده.
2. خانم مائده حسینی عزیز! ممنونم از لطفتون. برای تماس با من می تونید از آدرس زیر استفاده کنید :
کنم می شعرَ با اَ جومله آغاز می دیل بیگیفته بس که گرمه شیراز
دو ساله که دورم من از می گیلان تنگه می دیل برای ابر و باران
تنگه می دیل رشتِ جاغالانِ ره ماهی فروشانِ سرِ میدانِ ره
تنگه می دیل او تاکسیانِ شهرداری زیرِ ره تنگه می دیل تختی و گلسارِ ترافیکِ ره
تنگه می دیل عاشورپورِ صدا ره دعایی ، مسعودی و پوررضا ره
حتی می دیل تنگه او زرجوبِ ره گرچه دَنَم هنوز هو بویَ دِهه!!!
می دیل بَترکسته ده بارانِ ره رشتِ قشنگِ ابری روزانِ ره
می دیل بوکود یادِ خیابانَ باز سرعت گیر و چالیکا و دست انداز !!!
الانه که قدرِ می شهرَ دَنم هر جا ایسَم می رشتَ تنها نَنَم
الانه که فهمم گیلان بهشته قشنگ ترین جای جهان می رشتِ
هر کی بَبَم ، هر جا ایسَم گیلکم دونیا میان مرامِ جا من تکم
عمر و نفس می شین هَ آب و خاکه غربتِ جا می دیل هَچین هلاکه
می شهرِ دوری جا می دیل بَتَرکست غوصه بَمو هَتو مَرَ فوتورکست...
شعر : خودم! ( نشریه سفید کمرنگ ، شماره ی دوم )
رشـتَ مـیـان، آدمَ دیـل بـازَ بِـه آدمَ عقل و فـکـر هچـین تـازَه بـِه
وقـتـی کـی بـاران بـَزَنـه هـوایَ یا بیشنـوی تـو چـیچـینـی نـوایَ
وقتی کی محـصـول آوَره آغـوزدار یا وقتـی شی ماهـیفـروشـی بـازار
خـیـال کـونی بـهشتَ جا ایسایی آهان برار، بهشـتِ رشـت،خـودایـی
اَنَـه خـیـابـانـانَ قـوربـان بـشم من رشتیام، چی واستی تهران بشم؟
وقتی کی پا نهم بـه سبـزهمـیدان اینـگار مـی دیـل پر کشه تا آسمان
بنفشه گول اویَ فوجـه یـه عـالـم شیونَ تـنـدیـسِ و اشـک و مـاتـم
آخ چی بگم مـن از بـاغ موحـتشم کـودکـی روزان بـو و خـنـده و غـم
کـولاه فـرنـگی می پایَ شول کونه نوستالـژیَ هچین می شین گول کونه
الّاکـولـنـگ زنه بدجوری چشمک آلبالو خوشک، سیبیشکا، آلو، پشمک
اوستادسرا نـامَ تـو بیشـنوستـی؟ تو هیچ دانی معروفه اون چی واستی؟
مـیـرزاکـوچـی خانَ قدیمی خانه هـنـوز نَـهَ اوسـتـادسـرا مـیـانـه
تـرافـیـکَ زیـادَ کـود اون، ولـی صـفــا داره بـدجـوری دانـاعـلـی
چـومـارسـرا وسـط نَـهَ مـقـبره مـردوم اونَ قـبـول داریـد یـکسره
پیر و میان سال و جوان و بـیـکار پنـج شنبه شب میلّت اَییدی گولسار
تا نصف شب اوشَن هـویَ دور زنید هـیزار جور اسباب از دوکانان هینید
ولی هچین وقتی کی شید به بولوار اَشَنَ سـورعـت فَـرِسِـه بـه هـیـزار
آقا خطرناکه! یه وقـت کورس نـنی ایبـار زنـی مردومَ شل پـل کـونـی
موطـهری و بـیخـودی چـرخ زِئِن یـه عـالـمـی آدم و مـاشـین دِئِـن
ساغریسـازان کــی مَـرَ یـاد اَیـه یخ در بهشت بدجوری می دیل خوایه
شریـعتـی، مـنظریه، پـیـرسـرا بـیـسـُتـون و مـعـلـم و آفـخــرا
تختی و مـعلولیـن و سـام و رازی لاکانـی و رشـتـیـان و یـخسـازی
پورد عراق و سعـدی و صـفّـاری نـمـاد شـهر رشت، امـی شـهرداری
اَشَـن هـمـه آخـرِ زیـبـایـیـه مـنـم کـی ده کـم بـوردم قـافـیـه
اگـر فـَدیـد مَـرَ پـیله بهـشـتَ عومراً اگر به جاش فدم می رشـــتَ
وای وای وای وای بیدهای چی بُبو؟ پـگـاهِ شـهـرِ رشــــت مَرَ یادَ شو
خـوایَم بَـگَم من از تیم امی شهر هو تیمی کی ایـسابـو جـدولِ قـعـر
ولـی یـهو پگـاه بوکـوده کولاک حـذفـی میـان پگاه بوکود گردَ خاک
بمو بوجور تـا فینال حذفـی اون ولی امـان! امـان از فیـدراسیـیـون
ولـی پگـاهـیان شومـان بدانید همـه اَیـیـد استـادیـوم بـخـوانید:
« فریاد هر گیلانی» « پگاه تو قهرمانی»
بگم ایتا جومله و حسـن ختـام دورود بر رشـــتی و رشت، ده تومام
شعر از : بابک نجفی
تصحیح : عامر عظیمی
اول از همه ایتا نکته شیمی خدمت عرض بوکونم : شیمی استقبال فوق العاده از گیله چوکوش واقعآ مرا خوشحالا کوده ٬ ان که همه اجور به فکر زنده مانستن امی زبان مادری ایسید خیلی مرا امیدوارا بوکود. پس بایید همه همدیگرا کمک بوکونیم که بیشتر از قبل امی زبانا ترویج بدیم.
ایدفعه هم می آپدیت چندان طولانی نیه فقط خواستیم چند تا موردا ذکر بوکونم:
اول از همه ان که ایتا از زاکان مرا وورسه بو که چره ا وبلاگه نام کافه چوکوشه! در جواب او عزیز باید عرض بوکونم که چون می وبلاگه اصلی نام (کافه چکش) بو٬ خواستیم ایبچه به اسم او وبلاگم ربط بداره.
نکته ی بعدی انه که زاکان شوما دنید که من می اویتا وبلاگم کم آپدیت کونم٬هنه وستی چون نخوایم ا وبلاگ دیر به دیر آپ ببه از تمامیه شما خواهش کونم مرا یاری بوکونید با شیمی نوشته یان که ا وبلاگا بیشتر فعال بوکونیم.
در آخر هم ایتا شعر در مورد امی گیلان که استاد محمد نوری اونه خواننده یه:
آی گیلان جان٬ گیلان آی گیلان... تاج سر خوشگلان...
چی خوش و خرم رو دری... بری دیل جه خوبان...
جور سبزه پیرهن دری٬ جیر آبی دامن دری... با ا سبز و آبی ایسی آفتابی به دوران...
گیلان جان٬تی گیل گول واکود٬ تی خورشیدا سنبل چاکود...
تی گلاب می شینه٬می گل و آب تی شینه... آی گیلان جان گیلان...
سلام. خیلی وقت بو به فکر چاکودنه ایتا وبلاگ با حال و هوای کاملآ گیلکی دکفته بوم ولی ا مدت با ایتا مسئله روبرو بوبستم که مرا وادار بوکود دست به کار ببم و او مسئله ان بو که من شیرازه میان بیدم تمامی زاکانی که از قومیت های مختلف اویا ایسا بید همدیگر مرا به خوشانه زبانه محلی حرف زئید به جز گیلانه زاکان که به جز چند تا مورد محدود معمولآ از زبان فارسی استفاده کودید و هن باعث بوبوسته همیشه اویا زاکان با تعجب مرا وورسید : (( شما گیلانه میان مگه زبان محلی نرید؟))
زاکان٬ باور بوکونید امی گیلکی زبان با هیچ زبانه دیگری از لحاظ زیبایی و معنا قابل مقایسه نیه٬ من دوس نارم لکه ی ننگ فراموش بوستن زبان گیلکی می نسل دامن رو بمانه. امان بایستی به حرف زئن به زبان مادری میرزا کوچک ها و پروفسور رضا ها و پروفسور بهزاد ها و پروفسور سمیعی ها و خیلی از مفاخر دیگر افتخار بوکونیم نه اینکه امی لهجه ی زیبایا مایه ی ننگ بدانیم و فکر بوکونیم مثلآ گیلکی گب زئن بی کلاسیه... امارا یاد نشه که امی زبانا نه ترک نه مغول و نه عرب نتانستید از بین ببرید اما حالا خودمان...
چند تا نکته هم باید شیمی خدمت عرض بوکونم. کافه چوکوش فقط متعلق به بابک نجفی نیه. من ا وبلاگا چاکودم تا ایتا پایگاه ببه برای ترویج امی زبان مادری اینترنته میان و از همه ی شما گیلک زبانان خواهش کونم با شیمی مطالب گیلکی مرا یاری بوکونید. نکته ی دوم هم ان که برای حفظ اصالت ا وبلاگ لطف بوکونید اگه خوایید نظر بنید شیمی نظرا به زبان گیلکی بنید. نکته ی آخر هم ان که اگه خوایید ا وبلاگا لینک بوکونید٬ شیمی وبلاگه میان انا با نام (( کافه چوکوش٬تقدیم به همه ی گیلک زبانان دنیا)) لینک بوکونید.
زنده باد گیلانی ٬ پاینده زبلان گیلکی ...